ภาษานิยายเด็ดสุดโดน : “อันธพาลครองใจ”

ภาษานิยายเด็ดสุดโดน

โดย…ไม้เท้าเทวดา

มาม่าครึ่งซอง” ตีแผ่ชีวิตอันธพาล “เจ้าป่า” คลั่งรัก “ผักขา”

              เซ็ตซีรีส์อันธพาลของนามปากกา “มาม่าครึ่งซอง” มี 3 เรื่อง 3 รส ประเดิมด้วย “อันธพาลครองใจ” , “อันธพาลเจ้าชีวิต” และ “อันธพาลล่ามรัก” มีโอกาสได้อ่านเพราะทักขอสัมภาษณ์นักเขียน ซึ่งนักเขียนก็ยินดีคงอีกไม่นานจะได้เห็นถึงการก้าวสู่เส้นทางสายน้ำหมึกขณะที่นักเขียนต้องทำงานประจำด้วย เมื่อได้อ่าน “อันธพาลครองใจ” กับความรักของ “เจ้าป่า’ กับ ‘ผักขา” ที่ผ่านมาก็เคยอ่านนิยายที่พระเอกพูดจาไม่เพราะ ก็ไม่ใช่พระเอกจะพูดไม่เพราะกับนางเอกคนเดียวแต่เป็นบุคลิกดิบ ๆ ของพระเอกของมาม่าครึ่งซองที่แจ้งไว้ก่อนแล้วว่ามีคำพูดหยาบ ๆ ซึ่งพอได้อ่านจบก็เห็นความรัก ความห่วงใยที่เจ้าป่ามีให้ผักขาคนเดียว และถ้าใครทำร้ายผักขาก็จะถูกเจ้าป่าเอาคืนอย่างสาหัสสากรรจ์ และอะไรที่เคยเป็นของผักขาแล้วถูกแย้งชิงไปเจ้าป่าจะทวงคืนในวิธีของเขาก็แสบสันต์ดีวิธีของเจ้าป่า จึงได้เจอภาษานิยายเด็ดสุดโดนที่ว่า

              “นี่อีผักขา! บอกผัวแกให้ขอโทษฉันกับแม่เดี๋ยวนี้”

              “ทำไมกูต้องขอโทษวะ!”

              “หนูขอโทษแทนเขาด้วยนะคะคุณป้า” ไม่ทันขาดคำเสียงหวาน ๆ ก็ดังขึ้น

ผักขายกมือไหว้ นั่นทำเอาเจ้าป่าโคตรหงุดหงิดไปกันใหญ่ เขาแสดงความกราดเกรี้ยวผ่านใบหน้าจนสองแม่ลูกพากันกลืนน้ำลาย แอบใจสั่นกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของเจ้าป่า

             “ไล่ผัวมึงกลับบ้านไปเดี๋ยวนี้!”

             “กูไม่กลับ”

             “กูจะแจ้งตำรวจ”

             “มึง เป็น เจ้า ของบ้านหรอ!” เจ้าป่าสาวเท้าหนาเข้ามาใกล้สองแม่ลูก ผักขารีบดึงแขนอีกฝ่ายเอาไว้แน่น

             “…” ดวงดารากัดฟันนิ่ง เธออยากจะเอ่ยนักว่าเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้ ถ้าไม่ติดว่ากลัวสายตาดิบเถื่อนคู่นั้นนะ

             “ขา พากูไปห้องมึง” เจ้าป่าละสายตาจากสองแม่ลูกแล้วก้มมองคนตัวเล็กข้าง ๆ เขา มือเรียวนุ่มกระชับมือหนาเอาไว้แน่น

             “…” เธอมองเขาด้วยสายตาว่าไปทำไม

             “ไปดิ กลัวไร” ความเย็นของน้ำเสียงเจ้าป่าทำเอาผักขาดึงแขนเขาให้เดินผ่านตัวบ้านลัดทะลุออกมายังสวนหย่อมที่ด้านหลัง เดินผ่านสวนดอกไม้มาก็จะเป็นบ้านเรือนไม้ทรงไทยเก่า ๆ

             “มึงอยู่นี่?”

              “อือ ฉันอยู่ที่นี่”

            “อ่ะ! อยู่ที่นี่!”

             “ผักขา มึงโง่รึเปล่าวะ นั่นบ้านมึง ทำไมไม่อยู่ในบ้านหลังนั้น!” เจ้าป่าเปล่งน้ำเสียงโมโหดังแทบเป็นการตวาด ทำไมเธอแม่งโง่ได้ใจอย่างนี้วะ เขาละเกลียดนิสัยของผักขาจริง ๆ มองโลกในแง่ดีเกินไป อะไรที่เป็นของตัวเองยังให้คนอื่นแย่งได้

             “…” ผักขาไม่มีอะไรจะไปเถียงเขา ทำได้แต่ยืนนิ่ง เพราะเป็นอย่างที่เขาพูด บ้านเธอสมบัติเธอ แต่เธอกลับไม่ได้แตะสิ่งของพวกนั้นสักอย่าง

             “ไปเก็บข้าวของที่จำเป็น”

             “เก็บทำไม?”

             “ไปอยู่กับกู”

             “…” ดวงตากลมมองไปยังคนตัวสูง ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่นก่อนจะหลบตาสายอันดุดันนั้นลง เพราะต่อกรกับแววตาพญาราชสีห์อย่างเขาไม่ได้

             “เงียบทำไม”

             “ฉันรู้ว่านายเป็นห่วง แต่นี่บ้านฉันนะ ฉันอยากอยู่ที่นี่เพราะมันคือบ้านพ่อกับแม่ฉัน” ผักขาเอ่ยเสียงเบา ขยับตัวเข้ากอดคนตัวหนาแน่น อิงแนบหน้าซบแผงอกของเขา เธอรู้ว่าเวลาเจ้าป่าเดือดดาลหรือโกรธต้องทำยังไง

             “นะ…” เธอแหงนมองดูเขาก่อนจับแขนหนาเขย่าอ้อนวอน คนอย่างเจ้าป่าเวลาเอาจริงเอาจังละน่ากลัว

             “ก็ได้” เจ้าป่ายกมือขึ้นลูบศีรษะมนอย่างอ่อนโยน ไฟเดือดดาลในกายเขาเริ่มลดลงอย่างมาก

             “…” ผักขาอมยิ้มออกมา

             “แต่กูจะอยู่กับมึงที่นี่”

             “เจ้าป่า… คะ คือเราจะอยู่ด้วยกันได้ไง เราไม่ได้เป็น…”

             “เราเป็นเพื่อนกัน เพื่อนอยู่ด้วยกันไม่เสียหาย และเพื่อนย่อมปกป้องเพื่อน”

             “ก็ได้…” อีกแล้ว เธอยอมเขาอีกแล้ว ไม่ว่าจะเรื่องไหน ๆ เธอก็ยอมเขา

             ‘กูจะเอาบ้านหลังนี้คืนให้มึงเอง’ เจ้าป่าขบคิด ก่อนจับศีรษะน้อยลงแนบซุกหน้าอกตัวเองอีกครั้ง

              ผักขาโชคดีมีเจ้าป่าคลั่งรักคอยปกป้อง

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: